Commercieel draagmoederschap

Commercieel draagmoederschap. Laat die term even op u inwerken.
Commercieel draagmoederschap is in Nederland bij wet verboden. Ik mag Elies geen geld bieden om in haar buikje een kindje te laten groeien. In België is dat kennelijk anders, getuige de opening van de Volkskrant op pagina drie. Een zekere An B. kreeg daar het lousy bedrag van tienduizend euro voor haar draagmoederschap. Dit is een maandloon van ongeveer 1.150 euro. Na aftrek van belastingen, pensioenopbouw en sociale premies hou je er de huur van een fiks studentenkot over. Niet veel als je de beroepsrisico’s meerekent, waarvan het totaalruptuur wellicht het meest tot de verbeelding spreekt.

Al snel bleek An B. niet te deugen. Zeven maanden zwanger verbrak alle contact met de toekomstige papa en mama na mededeling een miskraam te hebben gehad. Later werd de baby, Donna geheten, te koop aangeboden bij een homoseksueel stel uit Vlaanderen, maar dat ketste (niet toevallig) af op onenigheid over geld. Vanaf dat moment gebeurde er iets met Donna wat doorgaans met Ierse pubs, Zwitserse Gruyère en Japanse tekenfilmpjes gebeurt: Donna werd een heus exportproduct. Ze zou per opbod aan de hoogste bieder zijn verkocht. An B. ontkent dit overigens, volgens haar zouden alleen de onkosten worden vergoed, maar na de eerdere stunt met de zaaddonor en de Vlaamse homo’s lijkt me voldoende aangetoond dat An B. harteloze geldwolf genoeg is om wel degelijk voor het maximumprijsje te kunnen gaan. De kopers – zelf waarschijnlijk ook duistere motieven koesterend want waar hadden ze Donna voor nodig en, belangrijker, waarom moest Donna op zo’n schimmige manier worden aangeschaft? – ontkennen ook op Donna te hebben geboden. Dit is heel belangrijk omdat er in Belgische wet niets staat over commercieel draagmoederschap, maar wel het een en ander over mensenhandel. 

Genoeg over de hartloosheid van An B., de lugubere gedachten aan de motieven van de Nederlandse koopouders en de Belgische wetgeving. Hoe moet het nu verder met Donna? Wel, de wensouders hopen nu middels een DNA test te kunnen aantonen dat Donna bij haar wensvader hoort. Dit is natuurlijk ook koorddansen op een brandend touw want de ouders hadden mensenkennis genoeg om An B. in de hand te nemen als draagmoeder voor hun kindje. Ik raad de Belgische kinderbescherming aan om Donna goed in de gaten te houden.

gepost door daniel_hoenderdos op 08:18 Permanente link | | |

Jeugdverlangen

Kent u nog dat gevoel van toen u een jaar of drie was en u voor het eerst uw juist doorgekomen tandjes in een snickers zette, of ben ik de enige die alleen op die manier stil te krijgen was?

Die ontploffing van zoetheid, die duizelingwekkende smaakexplosie van papillen waar je tijdens de olvarit en de brinta nog nooit gebruik van hebt gemaakt – dat gevoel van extase op het  moment dat het glazuur van de zachte kindertandjes afspatte, maar vooral die rush van de suiker, 60 gram lang: een dosis waar je ieder kind, en mij in het bijzonder zeker tien minuten zoet mee houdt. (In de vier en een half uur die volgden bleek de tactiek een flater van het eerste uur, ik reageerde op suiker zoals Koos P. op speed, vraag hem er maar eens naar – maar dat geheel terzijde.)

Ik heb een manier gevonden om die heerlijkste herinnering aan mijn prille jeugd, fijner dan de moederborst, mooier dan mijn liefste knuffel Flipper, en mij dierbaarder dan de mooiste foto van ik naakt in de zandbak te herbeleven. Over, and over, and over again.

Jeugdverlangen (voor twee personen)

Ingrediënten

Scheidt de eiwitten van het eigeel. Gooi de eiwitten weg (of, als je echt zuunig bent, zoals ik, verwarm de oven voor op 200 graden, klop de eiwitten met twee eetlepels suiker en instantkoffie poeder op totdat je de kom ondersteboven kunt houden, spuit er leuke vormpjes van en afbakken voor een leuke mirengue), maar klop de eigelen op met de suiker totdat het een schuimig, wat lobbige, wittig goedje wordt. Pers de sinasappels en de halve citroen uit. Doe de eigelen en het vruchtensap in een pannetje, en blijf dit al kloppend verhitten totdat het gaat binden. Houdt de boel lekker luchtig! Pas stoppen als de boel een crèmeachtige substantie aanneemt. Pak een handvol amandelkoekjes en verkruimel die in een hoog glas. Laat het Jeugdverlangen een klein beetje afkoelen en giet dan over de koekjes heen (zorg ervoor dat het glas niet barst!)

Serveer met een flinke toef slagroom. Alcoholisten doen door het vruchtensap een flinke scheut grand marnier. Echte suiker kreks maken een suikerstroopje door in een koekenpan kristalsuiker te smelten en doen die karamel dan weer over de slagroom. Nog grotere alcoholisten nemen er een flinke teug dessertwijn bij (zo eentje waar je scheel van gaat kijken en de volgende dag spijt van hebt). Ik neem het allebij, ik ben aanvullend verzekerd.

gepost door daniel_hoenderdos op 19:56 Permanente link | | | cibus of gribus



Salade extra ordinaire

Ik ben nooit een man van maaltijdsalades geweest. Eigenlijk is het een soort verwijfde manier van zeggen dat je geen honger hebt. Uit beleefdheid eten doen alleen dikke mensen. Nee, maaltijdsalades is meer iets voor konijnen. Die ik dan daarna weer rooster en serveer met geitenkaas en honing. Met een pofaardappel met knoflookmayonaise. Mmmm, lekker.

Toch moest ik er een tijdje geleden maar eens aan. Na een zinderende, zomerse lentedag die ik vulde met heel hard fietsen, in het park hangen, voetballen, lezen en aankloten in het algemeen ha ik geen zin om te koken. Ik trok de koelkast open en trof aan:

Geloof het of niet: het werk lekker.
Kook de aardappels beetgaar. Gooi halverwege de witlof erbij (blancheren heet dat).
Fileer ondertussen de makreel, snij de sla, de tomaten en de paprika. Bak met een snuf peper en zout de lenteuitjes of de rode ui met de paddestoelen. Maak ondertussen van twee delen olie en een deel azijn een flink scherpe dressing. Haal het vuur er met een scheutje honing of wat suiker uit en voeg de tuinkruiden pasta naar smaak toe. Op smaak brengen met peper.

Maak tot slot door ze in blokjes van ongeveer een boterhamdikte te snijden en met extra lekkere olie en een snuf zout in een koekenpan te bakken croutons van het brood. Blijf erbij, iets te lang en je hebt zwarte! Zet ook een steelpannetje heet water op.

Maak een salade door de sla, tomaten en paprika te mengen met de fijngesneden aardappels en witlof. Doe dan de dressing erdoor (evenals de gesuggereerde olijven en kappertjes). Goed husselen. Haal het steelpannetje water van de kook, maar zorg wel dat het smerig heet blijft. Pocheer het ei.

Tot slot de makreel en sesamzaadjes toevoegen, de gehakte rauwe ui en de paddestoelen. Afgarneren met het inmiddels gare ei, de croutons en sesamzaadjes.

Als je goed timet heb je alle onderdelen lekker warm in je salade.

gepost door daniel_hoenderdos op 07:35 Permanente link | | | cibus of gribus

Soundbite!

en verder deze week:

Flans sausje
EHE verhuist
De verbittering van Thomas Lumpke deel 9

gepost door daniel_hoenderdos op 07:25 Permanente link | | |

Flans sausje

Leng je bakvet aan met twee theelepels witte peper, een scheutje citroensap en een flinke scheut ketjap (manis). Even met een garde opkloppen, scheutje water erbij doen. Dan het vuur hoog zetten en laten inkoken. Afbinden met roux of gewoon bloem (er door heen zeven). Lekkâh gek!

gepost door daniel_hoenderdos op 07:22 Permanente link | | | cibus of gribus

 EHE verhuist

De redactie van Errare humanum est maakt met gepaste trots bekend dat het huidige redactieadres per 1 april wordt verlaten. Hiermee hoopt de redactie het toenemende probleem van de kogelbrieven en dwangsomnota's definitief op te lossen. In verband hiermee blijft het nieuwe adres geheim. Volstaat wordt  met de mededeling dat het, in tegenstelling tot wat eerder deze maand gespeculeerd werd, geen Blijf van mijn lijf huis betreft maar een semi-apartement.

gepost door daniel_hoenderdos op 07:10 Permanente link | | | mededeling

 

Single

Ik ben nooit een singles man geweest. Één singletje kocht ik in mijn leven, uit gebrek aan geld voor het album: Burning Stuntman, van de Golden Earring. Froukje de Both’s eerste singletje was van Lenny Kuhr. Je moet kennelijk ergens beginnen.

Singletjes. Ik vind het maar niets. Afgezien van het feit dat je 5,99 betaald voor drie nummers (omgerekend zou de prijs van een gemiddelde cd komen op een dikke 25 euro) zijn het bovendien vaak de minste nummers van het album. Bovendien vind ik dat een album als kunstwerk op zich beschouwd moet worden, de afzonderlijke liedjes zijn de penseelstreken waaruit dit schilderij is opgebouwd. Een singletje is dus een relatief dure penseelstreek of drie.

Vroeger was het nog wel geinig, toen had je A en B kanten. Kung Fu Fighting was oorspronkelijk een B kant. De A kant kwam in de hitlijsten omdat iedereen de B kant eigenlijk veel leuker vond. Maar dat wisten jullie al. Tegenwoordig is het een onvolledig cd’tje. Jammer. Ik draai de Burning Stuntman nooit. Ik heb het gekocht, drie keer gedraaid en in een la opgeborgen. Het ligt niet eens in Zwolle, maar nog altijd bij mijn ouders. Ik mis het geen moment.

Wat ik wel heb gemist toen het in Rotterdam lag, en ik in Zwolle was, was de greatest hits cd van het Vlaamse ‘De Mens’. Een fantastisch album, vol met fantastische vol met fantastische singletjes. Vreemd eigenlijk, want ik zou de afzonderlijke singles waarschijnlijk nooit meer gedraaid hebben.

gepost door daniel_hoenderdos op 08:11 Permanente link | | | kudde gnoes

Linda.

En weer won Linda de Zwoll. ‘Natuurlijk’ zou ze zeggen. Volgens mij is Linda de ideale vrouw. In mijn verbeelding brengt ze haar dag door met het verleidelijk lezen van de Winkler Prins (ze is nu bij deel Dol – Enk), kranten en af en toe drinkt ze een glaasje gewonnen wijn als ze naar een film over een vakantieromance uit 1989 kijkt. Wat zou ik ervoor geven om naast haar op de bank te zitten! Linda’s hobbies zijn, behalve het vergaren van kennis in de meest algemene zin des woords, koken en parachutespringen. Ze verdient haar geld met het recenseren van televisieseries en klassieke muziek (voor de VPRO gids) en af en toe gaat ze naar een historische sportwedstrijd (puur toeval!).

Linda is een dienstbare dame van een jaar of vijfentwintig met vlammend rood haar en een voorkeur voor korte rokjes en maillots die ze zomers in verband met haar melkwitte huid niet kan dragen. Ze heeft ontzag voor wielrenners en laat alleen in volle trams of bussen windjes. Linda rijdt motorfiets (Indian die ze zelf heeft gebouwd), rookt niet en drinkt matig. Linda kan genieten van de kleine dingen en is tevreden. Ze steunt de vogelbescherming en heeft een Foster Parents kind in Ghana dat Mbeke N’kiki heet.

Als ze alleen is speelt ze thatermonologen voor de spiegel. Ze heeft een ruim vier kamer appartement in Zwolle, een buitenhuis in Noorwegen en eentje in Spanje. Maar daar gaat ze eigenlijk nooit heen, want daar is ze al geweest. Ze plant nu een vakantie naar Centraal Azië, want ‘daar zijn zo lekker weinig reisgidsen voor’. Antwerpen vindt ze de leukste stad van West Europa. Linda’s grootste wens is wereldvrede en het moederschap. Linda is vrijgezel. Ze valt op lange, magere jongens met een zwarte bril en een wit overhemd.

Volgens mij wordt het nodig tijd dat de Cervezas weer eens winnen, ik slaap er slecht van.

gepost door daniel_hoenderdos op 07:55 Permanente link | | |

Sneeuw

Sneeuw is toch een verdraait mooi iets. Geen twee vlokjes zijn hetzelfde zegt men. Hoewel, Socarates zei ook dat je er niet vanuit moest gaan dat alle raven zwart waren, alleen maar omdat je nooit een witte raaf gezien had. Die Socrates toch. Ik vermoed dat hij weinig sneeuw gezien heeft.

Toch heb ik na twee dagen het wel gehad met de sneeuw. Het sfeertje van knus bij de kachel en warme chocolade gaat dan vervelen en de sneeuw veranderd van maagdelijk tapijtje van lieflijkheid in drab. Sneeuw heeft in Nederland een maximum houdbaarheidsdatum van een dag of twee.

Gisteren ging ik, genietend van het leven als altijd, fietsen in de sneeuw. Ik had een rondje Lemerberg gepland, en winnaar van de ster van Zwolle in 2012 en 2014 word je niet door lang in bed te liggen. En zo ploegde ik verbeten, zonder gevoel in mijn tenen, tegen de lange kant van de stuwwal op.

Zelden was de klim zo koud en mijn gedachten gingen uit naar de arme Erik Breukink die dit in de Giro een kilometer of tien moest doen op de Gavia en tenslotte met een bevroren neus de etappe won. Maar ongeveer twintig man van het peloton kwam aan, de rest stapte verontwaardigd af.

Eenmaal thuis wist ik onder de douche niet waar ik het zoeken moest toen mijn tenen weer warm werden. Ik denk dat ik vandaag maar even op de hometrainer ga zitten.

Zoals ik eerder dit jaar over sneeuw dichtte:

Witte deken, dwarrel zachtjes op de huizen en de straat -
vlij u tussen bloemenperken; neem van regen flink de maat.
Sneeuw val lieflijk! Zoals alleen u die schone kunst verstaat -
bedek het land met maagdelijkheid; voor ons zondaars een traktaat!
Maar vries niet aan want dan ga ik hoogstwaarschijnlijk op mijn plaat,
en dan word ik onherroepelijk heel verdrietig, vies en kwaad.

gepost door daniel_hoenderdos op 09:34 Permanente link | | | kudde gnoes

Lekker klef

Het Van Dale woordenboek omschrijft ‘klef’ als 'klam of klevend door vochtigheid'. Meestal wekt dit nu niet de meest aangename associaties: een klef dekbed als gevolg van overdreven nachtzweten (een notoir probleem op studentenkamers met platdak) of kleffe boterhammen die tijdens een lunch uit broeierige plastic zakjes komen. Een lerares Nederlands die geen orde houden kon werd door een grof stuk vier HAVO tuig eens gevraagd of ze een klef onderbroekje aanhad.

In de natuur zijn er zat vieze kleffe voorbeelden te verzinnen. Het je wel eens een babykrokodil uit een ei zijn kruipen? Of bij het vissen een paling gevangen? Of kikkerdril?
Klef is van nature smerig (de vieze man van Koot en Bie kreeg ballen in zijn buik van druipend ongaar eigeel). Reden genoeg om het begrip ‘klef’ in de keuken eens flink op te vijzelen want ondergetekende houdt wel van klef. Het lekkerste kleffe gerecht dat ik ken, is kleffe risotto funghi en steekt als volgt in zijn werk:

Ingrediënten
Naar smaak bouillonblokjes (liefst paddestoelensmaak, anders tuinkruiden)
2 lenteuitjes
1 bakje verse bospaddestoelen (of champignons)
1 teentje knoflook
1 koffiekopje vol risotto
3 koffiekopjes water
1/2 koffiekopje droge champagne (of vermouth of desnoods droge witte wijn)
3 takjes verse thijm
1 takje verse rozemarijn
1 laurierblaadje
gedroogde marjoraan (ook wel marjolein)
olijfolie
verse parmezaanse kaas (Grana Padano is erg lekker)

Doe een klein beetje olie in een pannetje en doe daarin de fijngehakte knoflook en de lenteuitjes. Zachtjes aanfruiten, anders wordt de knoflook bitter (bah). Poets ondertussen de paddestoelen schoon en hak ze in stukjes. Zet het water en de bouillonblokje(s) op. Wacht tot de bouillon aan de kook is, en doe het laurierblaadje erbij. Niet meer laten koken. Doe nu uit het pannetje de helft van de paddestoelen in de bouillon.

In het inmiddels lege pannetje doe je een flinke scheut olijfolie. Bak de risottorijst een minuutje (of iets meer, dat ruik je vanzelf). Doe dan de thijm (alleen de blaadjes!), de fijngehakte rozemarijn en de marjoraan erbij. Goed blijven omscheppen, dan afblussen met de wijn. Constant blijven omscheppen. Als de rijst begint te wellen, zuigt het de wijn op. Zorg dat het nooit droog komt te staan door de bouillon erdoor te roeren. Niet alles tegelijk natuurlijk, maar stap voor stap. De champignons en lenteui gewoon meeroeren. Vis het blaadje laurier er maar tussenuit als het in de rijst terechtkomt (stop het eventueel terug in de bouillon).

Niet laten koken, anders verdampt het vocht, en het moet opgezogen worden door de rijst. Als alle bouillon door de rijst is opgenomen (als het goed is duurt dit zo’n 20 / 25 minuten) dan is de rijst gaar. Doe dan de gehakte kaas erdoor (geen risotto is compleet zonder!). Heerlijk klef en laat zich fantastisch combineren met een lamsboutje of een rood kalfsbiefstukje. 

gepost door daniel_hoenderdos op 10:06 Permanente link | | | cibus of gribus